Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Zwoleniu

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 22 stycznia 2024 roku (data nadania) powód wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, że strona pozwana ma zapłacić powodowi kwotę 5.007,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 25 października 2023 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu wraz z odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W przypadku zaś skierowania sprawy do rozpoznania w postępowaniu zwykłym lub po skutecznym wniesieniu sprzeciwu o wydanie wyroku zasądzającego wskazane wyżej roszczenia od pozwanej na rzecz powoda i zasądzenie kosztów procesu (k. 3-6).

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) sp. z o. o. w W. (prowadzącą działalność pod marką E.) umowę pożyczki odnawialnej, na mocy której pozwana otrzymała określoną w umowie kwotę pieniężną w formie limitu odnawialnego i nie wywiązała się z obowiązków określonych w umowie nie dokonując spłaty pożyczki. W związku z tym umowa została jej wypowiedziana i stała się wymagalna z dniem 04 lutego 2021 roku. Na wskazaną kwotę składała się kwota 3.474,00 zł z tytułu niespłaconego kapitału pożyczki, 1.417,05 zł jako suma odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia następującego po dniu wymagalności rat do dnia przed dniem złożenia pozwu oraz kwota 116 zł z tytułu opłat związanych z obsługą i udzieleniem pożyczki.

Sąd Rejonowy w Zwoleniu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w dniu 30 kwietnia 2024 roku, doręczony w dniu 13 maja 2024 roku.

Dnia 21 maja 2024 roku (data nadania) pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. Wskazała, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom powoda za wyjątkiem tych, które wyraźnie przyzna i kwestionuje powództwo co do zasady i wysokości. W pierwszej kolejności zaprzeczyła, aby pozwana zawierała umowę z dnia 18 stycznia 2018 roku a twierdzenia powoda w tym zakresie są gołosłowne bowiem wydruk umowy datowany jest na dzień 24 maja 2024 roku. Zakwestionowała prawdziwość i autentyczność złożonych przez powoda wydruków. Wskazała, iż powód nie przedstawił również rozliczenia umowy. Kwestionowała także wykaz operacji na koncie klienta oraz to, by doszło do wypłaty środków z umowy pożyczki na rzecz pozwanej oraz z ostrożności zarzucała, że naruszono procedury związane z wypowiedzeniem umowy. Podniosła tez zarzut przedawnienia roszczeń za okres do końca 2019 roku oraz wskazała, że w jej ocenie umowa zawiera klauzule abuzywne. Podniosła również zarzut braku legitymacji procesowej powoda (k. 132-135).

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu, powód złożył pismo z dnia 30 lipca 2024 roku (data wpływu), w którym odniósł się do zarzutów zawartych w sprzeciwie oraz ograniczył powództwo o kwotę 2,27 zł tytułem sumy odsetek za opóźnienie ze zrzeczeniem się roszczenia i wnosił o zasądzenie kwoty 5.004,78 zł wraz z odsetkami jak w pozwie w miejsce pierwotnie żądanej kwoty 5.007,05 zł. Wskazał m. in., iż przedmiotowa umowa miała charakter odnawialny i termin wymagalności należy wiązać z terminem spłaty zadłużenia, tj. dniem wymagalności roszczenia wynikającego z wypowiedzenia umowy, tj. 09 lutego 2021 roku. Wskazał, iż pozwana spłaciła część zobowiązania, tj. kwotę 6.984 zł, co stanowiło uznanie zobowiązania oraz przedstawił wyliczenie dochodzonego roszczenia, tj. kwoty, które się na nie składają. Złożył również dokumenty wymienione w piśmie (k. 144-151).

Pozwana pismem z dnia 07 sierpnia 2024 roku, na złożenie którego Sąd zezwolił w dniu 22 sierpnia 2024 roku, podtrzymała dotychczasowe argumenty (k. 168-170).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 stycznia 2018 roku pozwana utworzyła konto na stronie pożyczkodawcy www. euroloan.pl. (k. 38), natomiast w dniu 24 maja 2018 roku konto zostało aktywowane (k. 38) a pozwana zawarła z (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. (prowadząca działalność gospodarczą pod marką E.) umowę nr (...), której przedmiotem było udzielenie pożyczki odnawialnej wypłacanej w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy na zasadach określonych w umowie. Umowa w imieniu spółki została zawarta przez agenta działającego w oparciu o pełnomocnictwo okazane pożyczkobiorcy w siedzibie przy Al. (...) II w Z.. Umowę zawarto na czas nieokreślony. Całkowita kwota pożyczki, czyli środków pieniężnych w formie limitu wynosiła 6.450 zł. Umowę podpisała własnoręcznie pozwana E. K. oraz agent A. M. (k. 35-36). W umowie wskazano, że kwota limitu zostanie wypłacona po przyjęciu przez E. dyspozycji wypłaty oraz że kwota limitu ulega odnowieniu o wysokość dokonanej spłaty kapitału pożyczki, maksymalnie do wysokości limitu, a pożyczkobiorca może składać kolejne dyspozycje wypłaty do wysokości niewypłaconej kwoty limitu. Umowa stanowi również, iż oprocentowanie naliczane jest od dnia złożenia dyspozycji wypłaty do dnia spłaty całego kapitału pożyczki. Oprocentowanie jest zmienne i wynosi dwukrotność kwoty stanowiącej sumę stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych w skali roku.

Dnia 29 maja 2018 roku zleciła uruchomienie limitu w kwocie 6.450 zł w postaci przelewu na rachunek bankowy nr (...), składając własnoręczny podpis pod zleceniem (k. 74, 158). W dniu 29 maja 2018 roku na wskazany w zleceniu wypłaty środków numer konta i nazwisko E. K., przelana została kwota 6.450 zł a w tytule przelewu wskazano „wypłata pożyczki E. (...)” (k. 76).

Kwota miesięcznej raty do spłaty wynosiła 258,00 zł (umowa pożyczki odnawialnej k. 35). Pierwszej spłaty pozwana dokonała w dniu 10 lipca 2018 roku i spłacała je aż do października 2020 roku (wykaz operacji na koncie klienta k. 38-68). W trakcie trwania umowy, pozwana kilkukrotnie była wzywana do spłaty zaległych rat w związku z nieterminowymi spłatami, natomiast pismem z dnia 26 grudnia 2020 roku wystosowano do niej ostateczne wezwanie do zapłaty z informacją, że brak spłaty zadłużenia spowoduje zablokowanie możliwości dokonywania wypłat oraz wypowiedziano jej umowę z 14 dniowym okresem wypowiedzenia. Poinformowano również, że w przypadku dokonania zapłaty wszystkich niespłaconych dotychczas kwot wraz z odsetkami i innymi opłatami w ciągu 10 dni od doręczenia pisma, oświadczenie spółki (...) o wypowiedzeniu umowy zostanie uznane za wycofane (ostateczne wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 104, 126-128).

W dniu 02 sierpnia 2021 roku aktem notarialnym pierwotny wierzyciel, tj. (...) sp. z o. o. w imieniu i na rzecz której, na mocy uchwały zarządu nr 1/07/2021 z dnia 30 lipca 2021 roku działała prokurent M. S., zawarła umowę przelewu wierzytelności z powodem, tj. (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w G. (umowa przelewu wierzytelności k. 12). Po stronie nabywcy umowę zawarli G. S. i B. G. działający w imieniu i na rzecz pełnomocnika nabywcy, tj. Kancelarii (...) spółka akcyjna z siedzibą we W.. Na mocy tej umowy przelane zostały wierzytelności pieniężne o zwrot udzielonych pożyczek ze wszystkimi kosztami i opłatami, których wykaz znajdował się w załączniku nr 3, tj. w zestawieniu wierzytelności, gdzie pod numerem porządkowym (...) oznaczona była wierzytelność wobec pozwanej E. K. (umowa cesji k. 12 i wykaz k. 34). Na podstawie tej umowy zbywca wierzytelności zobowiązał się przekazać nabywcy dane osobowe dłużników, a nabywca zapłacić na rzecz zbywcy wynagrodzenie wskazane w § 3 ust. 1 umowy w terminie 10 dni roboczych od jej zawarcia (umowa cesji k. 13-13v). W dniu 07 września 2021 roku prokurent działająca w imieniu (...) Sp. z o. o. oświadczyła na piśmie, że nabywca wierzytelności dokonał zapłaty wynagrodzenia ustalonego w umowie przelewu wierzytelności w kwocie i terminie oznaczonym w rzeczonej umowie (oświadczenie o przyjęciu zapłaty k. 31).

Pismem z dnia 01 października 2021 roku poinformowano pozwaną o cesji wierzytelności (pisma zawiadamiające o cesji wierzytelności k. 107 - 109).

Sąd zważył co następuje:

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentów załączonych do pozwu oraz pism powoda, bowiem ich treść stanowiła przekonujący i miarodajny dowód istnienia roszczenia i jego wysokości. Z uwagi na treść art. 327 ¹ k.p.c. Sąd poprzestał na wskazaniu dowodów, na których się oparł, natomiast nie omawiał dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, bowiem nie odmówił żadnemu wiarygodności.

Przechodząc do zarzutów i okoliczności podniesionych w sprzeciwie od nakazu zapłaty w pierwszej kolejności należy odnieść się do pierwszego zdania uzasadnienia, w którym wskazano, że pozwana zaprzecza wszystkim twierdzeniom powoda z wyjątkiem tych, które wyraźnie przyzna. W praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości i jest ugruntowanym pogląd zgodnie z którym takie stanowisko pozwanego, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej poza wyraźnie przyznanymi, jest nieskuteczne. Fakty i dowody, z którymi pozwany się nie zgadza, powinny zostać przezeń wskazane i powinien ustosunkować się do twierdzeń powoda, jeżeli ma to służyć obronie jego racji. Zaprzeczenie wszystkiemu na co wskazuje powód nie jest skuteczne i nie świadczy o tym, że po wyartykułowaniu takiego oświadczenia wszystko co twierdzi powód stało się sporne i wymaga dowodu (wyr. Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 roku, II CSK 22/07, wyr. SN z 9 lipca 2009 roku, III CSK 341/2008)

Z przedstawionego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że pozwana E. K. zawarła umowę pożyczki odnawialnej w dniu 24 maja 2018 roku, a zaciągnięte zobowiązanie nie zostało przez nią w całości spłacone. W pierwszej kolejności podnieść należy, że kwestia daty umowy z której powód wywodzi swoje żądanie została wyjaśniona w piśmie powoda z dnia 24 lipca 2024 roku. Powód wskazał, iż w dniu 18 stycznia 2018 roku pozwana utworzyła konto na stronie pożyczkodawcy, tj. www.euroloan.pl, zaś do zawarcia umowy doszło w dniu 24 maja 2018 roku. Wynika to również z dołączonego do pozwu wykazu operacji na koncie klienta. Konto utworzone było w dn. 18 stycznia 2018 roku, natomiast aktywowane 24 maja 2018 roku. Dnia 29 maja 2018 roku zaś wypłacono środki. Zarówno umowa pożyczki jaka została złożona do akt sprawy, jak i załączniki w postaci wyciągów z rejestru funduszy inwestycyjnych, umowa przelewu wierzytelności, pełnomocnictwo dla Kancelarii (...), oświadczenie prokurenta o zapłacie ceny wraz z poświadczeniem notarialnym, zanonimizowany wyciąg z załącznika do umowy cesji ze wskazaniem danych pozwanej, formularz informacyjny , regulamin udzielania pożyczek, oświadczenie zarządu spółki o ustanowieniu prokury, uchwała w sprawie powołania prokurenta, pełnomocnictwo , zlecenie wypłaty środków zostały potwierdzone na zgodność z oryginałem przez pełnomocnika występującego w imieniu powoda. Umowa jest dokumentem, w którym strony uzgodniły elementy przedmiotowo i podmiotowe istotne oraz w sposób jednoznaczny i indywidualny określiły prawa i obowiązki podmiotów zobowiązań. Pozwana w ramach wykonywania umowy dokonała częściowej spłaty zadłużenia, dlatego też zarzuty pozwanej odnośnie do przedstawionej umowy w zakresie jej niezawarcia ani niewykonania (tj. przekazania gotówki) są całkowicie bezpodstawne i nietrafione.

Odnosząc się do zarzutu, że agent, który zawierał umowę z ramienia pierwotnego wierzyciela nie była umocowana do zawarcia umowy, należy wskazać, że umowa zawarta przez osobę nie będącą pełnomocnikiem ma sankcję bezskuteczności zawieszonej, tj. do czasu potwierdzenia tej umowy przez mocodawcę umowa ta pozostaje bezskuteczna i nie można żądać jej wykonania (art. 103 § 1 k.c.). Celem wykazania zawarcia umowy powód złożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię umowy pożyczki, własnoręcznie podpisaną przez pozwaną oraz pracownika powoda –A. M.. Należy zwrócić uwagę, iż powód nie wykazał umocowania A. M., jednak hipotetycznie takie pełnomocnictwo może być sporządzone w formie nawet ustnej. W umowie tej jednak widnieje zapis wskazujący na to, że pełnomocnictwo dla pani A. M. zostało pozwanej okazane w chwili podpisywania tejże umowy. Ponadto, umowa była zawierana w lokalu agenta a zatem wydaje się, że gdyby pozwana miała jakiekolwiek wątpliwości co do umocowania agenta, nie powinna zawierać umowy. Pozwana nie kwestionowała, że podpis widniejący na przedłożonym egzemplarzu umowy nie został złożony przez nią.

Nie można zgodzić się również z twierdzeniami pozwanej zawartymi w sprzeciwie, w myśl których powód nie przedstawił rozliczenia umowy. Pozwana kwestionowała wykaz operacji załączony do pozwu. Sąd przeanalizował wskazany wykaz wraz z innymi dowodami zaoferowanymi w sprawie, które wzajemnie się uzupełniają i łącznie wskazują one na istnienie wierzytelności i jej wysokość. W wykazie wskazana jest data utworzenia konta przez pozwaną, na którą w ostatnim złożonym piśmie powoływał się pełnomocnik powoda, tj. 18 maja 2024 roku, data aktywacji konta i wypłaty środków - ta ostatnia tożsama z datą zlecenia wypłaty środków przez pozwaną opatrzonego jej podpisem oraz datą zawarcia umowy pożyczki. Nie ulega wątpliwości, że z dokumentów załączonych do pozwu wynika zbieżność w zakresie dat dotyczących zlecenia wypłaty środków oraz zawarcia umowy i wypłaty środków. Dokumenty te zostały podpisane przez pozwaną. Jak wynika z wykazu wypłacona kwota pożyczki była identyczna jak widniejąca na umowie zawartej przez pozwaną. Podobnie jak kwota comiesięcznej spłaty w kwocie 258 zł, tj. takiej jaka wskazana była w umowie. Również opłaty za przesłanie rachunków widniejące w wykazie naliczane były tuż po dacie będącej na załączonych do pozwu pismach zawierających monity wysyłane do pozwanej.

Powód załączył do pozwu oświadczenia pozwanej złożone w dniu zawarcia umowy pożyczki zawierające dosyć szczegółowe dane o dochodach pozwanej, dotyczące miejsca jej pracy, nazwy pracodawcy, istnienia stosunku pracy oraz daty początkowej zatrudnienia a także potwierdzenia przelewów wynagrodzenia za pracę. Nie są to dane powszechnie dostępne, które można z łatwością sfabrykować. Pozwana nie zaprzeczyła w swoich pismach prawdziwości tych dokumentów prywatnych. Pozwana nie przedłożyła ani nie zawnioskowała żadnego dowodu mającego wykazać, że numer konta na który została przelana kwota pożyczki nie należy do niej. A jeśli należy, to nie przedstawiła żadnego wyciągu, wykazu z którego wynikałoby, że w tej dacie nie otrzymała takiego przelewu. Nie zakwestionowała również prawdziwości podpisu widniejącego na dokumentach w postaci umowy pożyczki, zlecenia wypłaty środków czy oświadczeń o zatrudnieniu i nie zawnioskowała żadnych dowodów w tym zakresie. Pozwana nie stawiła się również na wezwanie Sądu do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania.

Reasumując, okoliczności niniejszej sprawy, przede wszystkim zapisy umowy pożyczki pieniężnej, uprawniają do stwierdzenia, że pozwana zawała umowę pożyczki i uczyniła to jako konsument. Sąd w pierwszej kolejności zbadał zatem przedmiotową umowę pod kątem zawarcia w niej niedozwolonych klauzul umownych, których się jednak nie dopatrzył. Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (art. 353 ¹ k.c.). Podstawowe cechy umowy pożyczki zostały wskazane w art. 720 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2018 r., poz. 993 t.j.) za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności także umowę pożyczki. Wobec zarzutów stawianych przez pozwaną, dotyczących klauzul abuzywnych Sąd zbadał, czy postanowienia te są zgodne z prawem, bądź czy nie naruszają zasad współżycia społecznego (art. 58 k.c.). Aby móc stwierdzić, czy dane postanowienie umowne stosowane we wzorcu umownym stanowi postanowienie niedozwolone niezbędne jest dokonanie analizy spełnienia łącznie przesłanek przewidzianych w art. 385 ¹ § 1 k.c. Przesłanki „sprzeczności z dobrymi obyczajami” i „rażącego naruszenia interesów konsumenta” muszą być spełnione łącznie, co jednoznacznie wynika z treści przepisu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29.8.2013 r., I CSK 660/12, L.; wyr. SA w Warszawie z 26.4.2013 r., VI ACA 1571/12, L.). Pojęcie dobrych obyczajów należy interpretować przez pryzmat uczciwości, lojalności i poszanowania drugiej strony umowy. O rażącym naruszeniu interesów konsumenta można mówić w sytuacji nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku zobowiązaniowym, natomiast działanie wbrew dobrym obyczajom będzie miało miejsce wtedy, gdy w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego partner konsumenta tworzy takie klauzule umowne, które godzą w równowagę kontraktową stosunku (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 13 lipca 2005r., I CK 832/04, Pr. Bankowe 2006/3/8, Biul. SN 2005/11/13, Lex nr 159111, wyrok Sądu Najwyższego z 3 lutego 2006 r., I CK 297/05, Biul. SN 2006/5/12, Wokanda 2006/7-8/18, Lex nr 179741). Ocena rzetelności określonego postanowienia umowy wymaga zatem rozważenia indywidualnego rozkładu obciążeń, kosztów i ryzyka, jakie wiąże się z przyjętymi rozwiązaniami oraz zbadania jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w sytuacji, w której postanowienie to nie zostałoby zastrzeżone. Po przeprowadzonej analizie zapisów umowy, Sąd nie podziela stanowiska pozwanej odnośnie abuzywności klauzul umownych.

Nie budzi wątpliwości, że pożyczkobiorca jest zobowiązany zwrócić pożyczkodawcy kwotę pożyczki wraz z odsetkami, które stanowią wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. W realiach niniejszej sprawy, umowne odsetki przewidziane przez strony w umowie pożyczki były określone w prawidłowej wysokości. Ich wysokość została ustalona w oparciu o dane zawarte w wykazie oraz przy pomocy kalkulatora kredytowego. Dopuszczalnym jest również pobranie opłat związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki w wysokości 116zł czy prowizja o ile jest na odpowiednim poziomie. W ocenie Sądu wysokość tych kosztów nie jest nadmierna, a po stronie Powódki mogły powstać koszty związane z przygotowaniem umowy, które ta opłata ma rekompensować. W realiach tej sprawy zarzut dotyczący abuzywności jest niezasadny.

Wskazać należy iż wyszczególnione w umowie koszty nie przekraczają łącznie maksymalnych kosztów poza odsetkowych, obliczonych według art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim obowiązującego w dacie zawarcia umowy.

Powód wykazał swą legitymację do wytoczenia powództwa, a także istnienie samej wierzytelności przeciwko pozwanej, przedkładając między innymi umowę przelewu wierzytelności oraz załącznik do niej, czy też zawiadomienie o dokonaniu cesji, a także samą umowę pożyczki, wezwanie do zapłaty skierowane do strony pozwanej wraz potwierdzeniem nadania i doręczenia.

Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W ocenie Sądu ze wskazanych wyżej dokumentów wynika, że strona powodowa nabyła wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy pożyczki, albowiem w dokumentach tych, a w szczególności załączniku do umowy wskazano indywidualną wierzytelność nabytą przeciwko pozwanej. To, że załącznik ten jak i sama umowa cesji jest częściowo zanonimizowana, nie pozbawia jej wiarygodności, a było to powodowane ochroną danych osobowych innych dłużników oraz tajemnicą przedsiębiorstwa. Kwestia zapłaty ceny, na którą wskazuje pozwana, również nie budzi wątpliwości bowiem zostało złożone do akt sprawy poświadczone za zgodność z oryginałem oświadczenie o zapłacie ceny pochodzące od prokurenta.

W kwestii przedawnienia wskazać należy, że zgodnie z § 7 ust. 8 umowy pożyczki środki pieniężne wpłacane przez pożyczkobiorcę w pierwszej kolejności idą na spłatę odsetek, następnie opłat a później kwoty wypłaconej. Pierwsze opóźnienia w spłacie nastąpiły dopiero w listopadzie 2020 roku. Umowa wypowiedziana została zaś w lutym 2021 roku. Powództwo w elektronicznym postepowaniu upominawczym zostało wytoczone w 2023 roku, a zatem biorąc pod uwagę 3 letni okres przedawnienia przy świadczeniach okresowych, nie sposób uznać, iż doszło do przedawnienia roszczenia.

W momencie zaciągnięcia zobowiązania, pożyczkobiorca musi liczyć się z obowiązkiem jego terminowej spłaty na zasadach określonych w łączącej strony umowie. Umowa mogła zostać wypowiedziana w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie dotrzymał warunków określonych w umowie. Termin wypowiedzenia wynosił 30 dni.

W par. 9 ust. 11 umowy pożyczki strony zgodnie postanowiły, że w przypadku zalegania przez pożyczkobiorcę ze spłatą dwóch kwot minimalnych, pożyczkodawca ma prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Może ono nastąpić zarówno w formie pisemnej jak i elektronicznej, na trwałym nośniku, ze wskazanego w umowie adresu mailowego lub w wezwaniu do zapłaty, które dla swej skuteczności nie wymaga podpisów osób uprawnionych do reprezentowania E.. Po upływie okresu wypowiedzenia zaś wszystkie kwoty wraz z odsetkami i opłatami winny zostać zwrócone. Zakres sposobu wypowiedzenia umowy został określony więc dość szeroko. Pismo zawierające wypowiedzenie umowy zostało nadane za pośrednictwem platformy usług pocztowych postivo.pl na adres pozwanej wskazany w pozwie. Pozwana zaprzestając spłaty pożyczki winna liczyć się z tym, że umowa zostanie jej wypowiedziana zgodnie z zapisami tej umowy. Mimo tego, istotnie winno nastąpić formalne wypowiedzenie. Sąd mając na względzie zapisy umowy oraz przedłożenie pisma z wypowiedzeniem umowy oraz dowodem nadania uznał bez usprawiedliwieni nie stawiła się przed Sądem celem przesłuchania również na tą okoliczność. Sąd nie może zmusić strony do stawiennictwa na rozprawie jednakże może ocenić jej postawę w toku postępowania a strona musi liczyć się z konsekwencjami swojej bierności w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił powództwo jak w pkt. I, natomiast z uwagi na ograniczenie żądania pozwu o kwotę 2,27 zł Sąd w tym zakresie postępowanie umorzył, o czym orzekł w pkt. II.

W pkt. III Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca proces jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu. Składają się na nie opłata od pozwu w kwocie 400 zł (art. 13 ust. 1 pkt. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) z czego 100 zł uiszczone zostało na etapie składania pozwu w epu oraz wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych . Stosownie do art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził również odsetki ustawowe od kosztów procesu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sędzia Kinga Krok - Suchecka